باب بيستم « 1 » در بيان قانون نگاه داشتن ايشان به مرتبه‌اى است كه اگر پدر را از پسر ، و پسر از پدر و مادر سر موى خلاف قانون ببيند بلا توقف برود و غمز كند و خلعت و بخشش بيابد و به كشتن بدهد و باك ندارد . و از خرد « 2 » و بزرگ چنان مطيع يكديگرند كه يك كار دو بار فرمودن و يك سخن دو بار گفتن نبود . دريغا اين در مملكتهاى اسلام بايستى ! اگر دوباركارى را فرموده شود و يا گفته شود در قانون درخورد گناه او انتقام مىكنند و رحم نمىكنند از ترس فوت قانون .

--> ( 1 ) - س‌ها : نوزدهم ( 2 ) - س‌ها : خورد .